فضای کار اشتراکی در عصر Remote و Hybrid Work
همه‌گیری COVID-19 تعریف محل کار را بیش از گذشته تغییر داد. بسیاری از افراد دریافتند که می‌توانند بخشی از کار خود را خارج از دفتر انجام دهند.
اما کار کاملاً Remote نیز برای همه شرایط ایده‌آلی ایجاد نمی‌کند. “برخی افراد به محیط حرفه‌ای نیاز دارند، برخی به تعامل اجتماعی، برخی به اتاق جلسه، برخی به محیطی جدا از خانه.” در نتیجه، Coworking می‌تواند در میان این دو قطب قرار بگیرد:
Home ←→ Coworking ←→ Traditional Office
این مدل الزاماً جایگزین کامل دفتر سنتی نیست. بلکه می‌تواند یکی از اجزای اکوسیستم جدید کار باشد.
پژوهش‌های جدید نیز Coworking را در چارچوب تغییرات گسترده‌تر در Workplace و Distributed Work بررسی می‌کنند.
Coworking امروز چه چیزی ارائه می‌دهد؟
یک فضای کار اشتراکی مدرن می‌تواند ترکیبی از این موارد باشد:
- Workspace – میز اشتراکی، میز اختصاصی و فضای کاری خصوصی.
- Private Office – دفاتر مستقل برای افراد و تیم‌ها.
- Meeting – اتاق‌های جلسه و مذاکره.
- Consultation – فضاهای مناسب مشاوره و ملاقات حرفه‌ای.
- Training – اتاق‌های آموزش و ورکشاپ.
- Events – فضا برای رویدادها و Networking
- Community – جامعه‌ای از افراد و کسب‌وکارها
- Services – اینترنت، امکانات اداری، پذیرش و سایر خدمات مورد نیاز.
بنابراین تعریف امروزی Coworking بسیار گسترده‌تر از تعریف اولیه آن است.
نقش معماری در فضای کار اشتراکی
این موضوع یکی از تفاوت‌های مهم Coworking مدرن با دفتر سنتی است. در یک دفتر سنتی، طراحی ممکن است عمدتاً بر اساس نیاز یک سازمان انجام شود.
اما در Coworking، کاربران مختلف نیازهای مختلفی دارند. یک نفر ممکن است به:
- به تمرکز نیاز داشته باشد.
- فرد دیگری Collaboration را ترجیح دهد.
- یک تیم ممکن است Meeting Room بخواهد.
- یک مشاور Private Office لازم داشته باشد.
- و یک کارآفرین ممکن است بیشتر به Networking نیاز داشته باشد.
بنابراین Coworking موفق معمولاً مجموعه‌ای از فضاهای مختلف را کنار یکدیگر قرار می‌دهد.
پژوهش‌ها نیز بر اهمیت طراحی معماری و سازمان‌دهی مناطق اجتماعی و کاری در ایجاد ارتباط، همکاری و نوآوری تأکید کرده‌اند.
