تاریخ فضای Coworking را نمی‌توان مستقیماً از سال ۲۰۰۵ شروع کرد. پیش از آن، چند نسل از محیط‌های کاری انعطاف‌پذیر شکل گرفته بودند.
نسل اول – Telecentre : از دهه ۱۹۶۰ به بعد، مفهوم Telecentre به شکل‌های مختلف توسعه پیدا کرد. میتوان گفت که
Telecentre ها مکان‌هایی بودند که امکان دسترسی به فناوری و زیرساخت‌های ارتباطی و کاری را خارج از دفتر اصلی سازمان فراهم می‌کردند.
ایده اصلی این بود که برای انجام کار، الزاماً لازم نیست فرد در دفتر مرکزی سازمان حضور داشته باشد.
در آن زمان فناوری محدودتر از امروز بود؛ اما ایده مهمی شکل گرفته بود: کار می‌تواند از مکان سازمان جدا شود.
این ایده بعدها یکی از پایه‌های مهم محیط‌های کاری انعطاف‌پذیر شد.
نسل دوم – Serviced Office : مرحله بعدی، توسعه Serviced Officeها بود. در این مدل، کاربر یا شرکت می‌توانست به یک فضای اداری آماده دسترسی پیدا کند بدون اینکه مجبور باشد تمام زیرساخت یک دفتر سنتی را از ابتدا ایجاد کند.
دفتر، مبلمان، خدمات اداری، امکانات ارتباطی و گاهی اتاق‌های جلسه از قبل فراهم بودند. در نتیجه، شرکت به جای سرمایه‌گذاری سنگین برای ایجاد دفتر، می‌توانست فضای آماده دریافت کند.
این مدل به‌خصوص برای شرکت‌های کوچک، تیم‌های جدید و کسب‌وکارهایی که به انعطاف بیشتری نیاز داشتند، جذاب بود. اما Serviced Office همچنان عمدتاً حول فضای اداری و خدمات شکل گرفته بود. Coworking بعداً یک عنصر جدید را پررنگ‌تر کرد: Community
پژوهش‌های مربوط به تحول فضاهای کاری نیز دقیقاً این مسیر را از Telecentre به Serviced Office و سپس به Coworking دنبال می‌کنند.
سال ۱۹۹۹: یکی از نقاط جالب تاریخ Coworking به سال ۱۹۹۹ بازمی‌گردد. در این سال Bernie DeKoven واژه Coworking را در ارتباط با همکاری و کار مشارکتی با کمک فناوری‌های کامپیوتری به کار برد.
اما نکته مهم این است که این مفهوم هنوز به معنای یک فضای فیزیکی مشابه Coworking Space امروزی نبود. به همین دلیل، باید میان دو تاریخ تفاوت قائل شد:
۱۹۹۹ → استفاده از واژه Coworking
۲۰۰۵ → شکل‌گیری Coworking به‌عنوان یک فضای فیزیکی مدرن
این تفکیک تاریخی اهمیت زیادی دارد، زیرا گاهی در روایت‌های عمومی گفته می‌شود Coworking در سال ۱۹۹۹ ایجاد شد؛ در حالی که منابع تاریخی جنبش Coworking، شکل فیزیکی امروزی آن را به سال ۲۰۰۵ نسبت می‌دهند.
۲۰۰۵ – تولد Coworking مدرن: در سال ۲۰۰۵ اتفاق مهمی در سان‌فرانسیسکو رخ داد.
Brad Neuberg، برنامه‌نویس و توسعه‌دهنده نرم‌افزار، فضایی را ایجاد کرد که بعدها به‌عنوان نقطه آغاز Coworking مدرن شناخته شد.
این فرد با یک مسئله ساده روبه‌رو بود: کار مستقل آزادی زیادی به همراه داشت، اما می‌توانست باعث انزوا شود. کار در یک شرکت، ساختار و تعامل اجتماعی ایجاد می‌کرد، اما آزادی کمتری داشت. او می‌خواست این دو را با یکدیگر ترکیب کند:
آزادی و استقلال کار مستقل + ساختار و Community کار کردن در کنار دیگران
همین ایده به شکل‌گیری نخستین Coworking Space مدرن کمک کرد. جنبش جهانی Coworking نیز آغاز این جنبش را در سال ۲۰۰۵ و به ابتکار Brad Neuberg ثبت کرده است.
Spiral Muse – نخستین تجربه: در ۹ آگوست ۲۰۰۵، Neuberg فضایی در Spiral Muse در سان‌فرانسیسکو راه‌اندازی کرد. این فضا را معمولاً یکی از نخستین نمونه‌های Coworking مدرن می‌دانند.
هدف، صرفاً اجاره چند میز نبود.افراد مستقل می‌توانستند در کنار یکدیگر کار کنند، اما همچنان استقلال خود را حفظ کنند.
این ایده یک تغییر مفهومی مهم ایجاد کرد: “افراد می‌توانند مستقل باشند، بدون اینکه مجبور باشند تنها کار کنند”.
این جمله تقریباً هسته فلسفی Coworking مدرن را توضیح می‌دهد. منابع تاریخی 9 آگوست را به‌عنوان تاریخ نمادین آغاز این جنبش در نظر می‌گیرند.
The Hat Factory – قدم بعدی: بعد از تجربه اولیه، Coworking وارد مرحله دیگری شد.
The Hat Factory در سان‌فرانسیسکو یکی از نخستین فضاهایی بود که این ایده را جدی‌تر دنبال کرد. در سال ۲۰۰۶ نیز Citizen Space در سان‌فرانسیسکو شکل گرفت و هم‌زمان فضاهای دیگری در شهرهای مختلف ایجاد شدند.
همان سال، پدیده‌ای به نام Jelly نیز رشد کرد؛ گردهمایی‌های غیررسمی که در آن افراد مستقل و کارکنان سیار برای کار کردن در کنار یکدیگر جمع می‌شدند.
این رویدادها نشان دادند که Coworking فقط یک کسب‌وکار مربوط به اجاره فضای اداری نیست.
یک جنبش اجتماعی و حرفه‌ای نیز در حال شکل‌گیری بود.