از دفتر مشترک تا اکوسیستم جدید کار
امروزه عبارت Co-working Space برای بسیاری از افراد آشناست؛ فضایی که در آن فریلنسرها، کارآفرینان، استارتاپ‌ها، شرکت‌ها و متخصصان مستقل می‌توانند در کنار یکدیگر کار کنند.
اما Coworking فقط به معنای «چند میز در یک فضای مشترک» نیست.
اگر یک فضای اداری را صرفاً بر اساس میز، صندلی، اینترنت و اتاق جلسه تعریف کنیم، بخش مهمی از مفهوم Coworking را از دست داده‌ایم.
Coworking در اصل پاسخی به تغییر در شیوه کار کردن است؛ تغییری که طی چند دهه و تحت تأثیر فناوری، تغییر ساختار اشتغال، افزایش کار مستقل، رشد اقتصاد پروژه‌ای، نیاز به انعطاف‌پذیری و اهمیت یافتن ارتباطات حرفه‌ای شکل گرفته است.
پژوهش‌های دانشگاهی، Coworking را بخشی از تحول گسترده‌تر محیط‌های کاری انعطاف‌پذیر می‌دانند؛ تحولی که ریشه‌های آن را می‌توان در دهه ۱۹۶۰ و در شکل‌گیری Telecentreها، سپس Serviced Officeها و در نهایت Coworking Spaces دنبال کرد.
تعریف فضای کار اشتراکی
در ساده‌ترین تعریف، Coworking Space محیطی کاری است که افراد و گاهی تیم‌ها و شرکت‌های مختلف، بدون اینکه الزاماً متعلق به یک سازمان واحد باشند، از یک زیرساخت کاری مشترک استفاده می‌کنند.
اما این تعریف هنوز کامل نیست. یک فضای Coworking معمولاً سه ویژگی را هم‌زمان دنبال می‌کند:
اشتراک فضا و زیرساخت – کاربر لازم نیست تمام زیرساخت یک دفتر را به‌تنهایی ایجاد کند. میز کار، اینترنت، اتاق جلسه، فضای استراحت، امکانات اداری و سایر خدمات می‌توانند به‌صورت مشترک در اختیار کاربران قرار بگیرند.
انعطاف‌پذیری – کاربر می‌تواند متناسب با نیاز خود از فضا استفاده کند. این انعطاف می‌تواند در نوع فضا، مدت استفاده، تعداد افراد یا شیوه عضویت وجود داشته باشد.
Community : و این بخش همان چیزی است که Coworking را از مفهوم ساده Shared Office جدا می‌کند.
Coworking فقط اشتراک یک فضای فیزیکی نیست؛ بلکه بر امکان تعامل، ارتباط و شکل‌گیری یک جامعه حرفه‌ای نیز تأکید دارد.
یک مرور نظام‌مند منتشرشده در سال ۲۰۲۶، Coworking Spaces را محیط‌هایی انعطاف‌پذیر، مشارکتی و دارای ماهیت Community-based توصیف می‌کند و در عین حال هشدار می‌دهد که هر فضای کاری مشترکی را نباید صرفاً به دلیل اشتراک فضا، Coworking نامید.
